Tytus Karlikowski „Wąż”, „Tytus” urodził się w dniu 3 stycznia 1927 r. w Łęczycy, syn Romana i Marii z domu Possart.
W początku lat trzydziestych rodzina przeniosła się do Warszawie, gdzie 1933 r. rozpoczął naukę, w czerwcu 1939 r. zdał egzamin do Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Tadeusza Reytana w Warszawie.
Od 1937 r. w harcerstwie, w 1939 r. pełnił funkcję łącznika w Pogotowiu Harcerzy.
W 1940 r. wprowadzony przez Juliusza Bogdana Deczkowskiego do Szarych Szeregów.
Członek plutonu – hufca Południe (dowodzonego przez Jana Bytnara „Rudego”), wchodzi w skład 3 drużyny („SAD 300”), dowodzonej przez Eugeniusza Koechera „Kołczana”.
W latach 1942-1943 odbywa kurs „Wielkiej Dywersji”, „Filtry” (szkolenie sapersko-minerskie) oraz „Belweder” (Szkoła Niższych Dowódców).
W Batalionie „Zośka” żołnierz plutonu „Alek” 2 kompanii „Rudy”. Uczestnik Akcji „Wilanów” oraz „Par I” (szkolenie w bazie leśnej pod Wyszkowem).
Odcięty od miejsca koncentracji batalionu, do 5 sierpnia uczestniczy w walach Batalionu „Kiliński” w Śródmieściu. Od 5 sierpnia w „Zośce”, uczestniczy w obronie cmentarzy, 11 sierpnia ciężko ranny na Cmentarzu Żydowskim.
Przebywał w kolejnych szpitalach, w tym na ul. Miodowej 23, gdzie 18 sierpnia podczas bombardowania szpitala, ponownie ranny.
Ewakuowany ze Starego Miasta kanałami, dzięki sanitariuszce Marii Michałowskiej „Dorotce”, po kapitulacji powstania z ludnością cywilna wyszedł do Pruszkowa.
Absolwent Wydziału Leśnego Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego (1951), pracownik Instytutu Badawczego Leśnictwa (w latach 1974-1976 wicedyrektor). Wykładowca na SGGW i Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarniczej (potem Szkole Głównej Służby Pożarniczej). Doktor habilitowany, od 1981 r. profesor nauk leśnych.
Współautor nowatorskiej metody gaszenia lasów, z użyciem samolotów, i prognozowania pożarowego lasów.
Od początku zaangażowany w sprawy ekshumacji poległych kolegów, tworzenia kwatery na Powązkach. Przez wiele lat przewodniczący Środowiska Żołnierzy Batalionu „Zośka” i Społecznego Komitetu Opieki nad Grobami Poległych Żołnierzy Batalionu „Zośka”.
Odznaczony m. in. Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Krzyżem za Zasługi dla ZHP.
Zmarł w dniu 3 lipca 2019 r., pochowany na Powązkach Wojskowych w grobie rodzinnym (kwatera A-16, rząd 5 grób 2).