Aleksander Kunicki „Rayski” urodził się 28 lutego 1898 r. w Demni Wyżnej (obecnie Skole w Ukrainie). Był synem Ferdynanda oraz Pauliny z domu Dać. W trakcie I wojny światowej Aleksander Kunicki walczył w armii austro-węgierskiej na froncie włoskim. Dostał się do niewoli i trafił do obozu jenieckiego w Weronie, gdzie został zrekrutowany do służby w Armii Polskiej we Francji. Wraz z nią wrócił do Polski i brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po jej zakończeniu pozostał w wojsku i brał udział w III powstaniu śląskim. W wolnej Polsce w wojsku, a od okresie od 1933 r. aż do wybuchu wojny działał w kontrwywiadzie na terenie Śląska Cieszyńskiego.
Aleksander Kunicki wojnę rozpoczął w stopniu chorążego. Po 17 września 1939r., wraz z resztą pracowników swojej placówki kontrwywiadowczej przedostał się do Rumunii. Uniknął jednak internowania i w październiku tego roku przedostał się do Francji, gdzie otrzymał przydział w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza, odpowiedzialnym za utrzymywanie wojskowej łączności z okupowaną Polską. Po upadku Francji w czerwcu 1940 r. nie ewakuował się do Wielkiej Brytanii. Wrócił do Polski i, pod pseudonimem „Rayski” otrzymał przydział do Organizacji Specjalnych Akcji Bojowych („Osa” – „Kosa 30”). W styczniu 1943 r. został dowódcą oddziałowego wywiadu. Po jego rozbiciu w czerwcu 1943 r. przeszedł na stanowisko szefa komórki wywiadu w oddziale „Agat” (przeformowanego następnie w „Pegaz” i Batalion „Parasol”). Na stanowisku tym prowadził rozpoznanie przed wszystkimi akcjami oddziału, w tym czyniąc ustalenia przydatne do planowania wykonania wyroku na Franzu Kutscherze. Za ich wzorowe przeprowadzenie otrzymał awans do stopnia podporucznika.
1 sierpnia 1944 r. „Rayski” nie zdołał dołączyć do pozostałych żołnierzy Batalionu „Parasol” koncentrujących się na Woli. Początek walk zastał go na Ochocie, gdzie został zagarnięty wraz z cywilami. Udało mu się uciec z obozu przejściowego Dulag 121 w Pruszkowie. Ukrywał się w Skierniewicach i Krakowie. Nawiązał ponowny kontakt z Armią Krajową i wyjechał do Częstochowy, gdzie skontaktował się z szefem Kierownictwa Dywersji, płk. Janem Mazurkiewiczem „Radosławem”. W 1945 r. został awansowany do stopnia porucznika.
W marcu 1945 r. Aleksander Kunicki wyjechał do Bielska (obecnie Bielsko-Biała), gdzie rozpoczął pracę w Zarządzie Miejskim. Niedługo potem został jednak aresztowany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa i podczas pokazowego procesu sądowego skazany na śmierć. Dzięki jednak wstawiennictwu płk. Mazurkiewicza, prezydent Bolesław Bierut skorzystał z prawa łaski, a w 1946 r. Aleksander Kunicki został uniewinniony i wrócił do pracy zawodowej. W 1959 r. przeszedł na rentę inwalidzką. Zmarł 3 stycznia 1986 r. w Bielsko-Białej, pochowany na cmentarzu w Kozach, w powiecie bielskim.
Był odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi i Śląskim Krzyżem Powstańczym.
Autor wspomnień p. t. „Cichy front: ze wspomnień oficera wywiadu dywersyjnego dyspozycyjnych oddziałów Kedywu KG AK”, wydanych po raz pierwszy w 1968 r.