Tadeusz Zawadzki „Zośka”, „Kotwicki”, „Lech Pomarańczowy”, ppor., hm, odznaczony VM V kl. i dwukrotnie KW.
Urodzony 24 stycznia 1921 roku w Warszawie, syn Józefa, inżyniera chemika, późniejszego profesora, dziekana Wydziału Chemii i rektora Politechniki Warszawskiej, a następnie prorektora tajnej Politechniki Warszawskiej, i Leony z domu Siemieńskiej, nauczycielki, działaczki oświatowej. Uczył się początkowo w Szkole Ziemi Mazowieckiej, a od 1933 r. w Państwowym Gimnazjum i Liceum Męskim im. Stefana Batorego, gdzie wiosną 1939 r. otrzymał świadectwo dojrzałości. W harcerstwie od jesieni 1933 r., członek 23 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Bolesława Chrobrego, od października 1938 r. komendant pocztu sztandarowego 23 WDH, a od stycznia do kwietnia 1939 r. drużynowy drużyny starszej w szczepie 23 WDH, słynnej „Pomarańczarni” (nazwa od koloru chust).
Po wybuchu wojny wyruszył z Warszawy na wschód 6 września 1939 r. w składzie harcerskiego batalionu marszowego Chorągwi Warszawskiej. Wrócił na początku października 1939 r. W czasie okupacji używał nazwiska Tadeusz Zieliński. Działalność konspiracyjną rozpoczął w październiku 1939 r., skupiając wokół siebie grono harcerzy z 23 WDH. W 1941 r. utworzył tzw. „Wojenną Pomarańczarnię”, stając na jej czele jako „Lech Pomarańczowy”. W okresie listopad – grudzień 1939 r. był członkiem PLAN i uczestnikiem organizowanych przez nią akcji małosabotażowych. Od stycznia do lipca 1940 r. był łącznikiem w więziennej komórce ZWZ. W marcu 1941 r. wraz ze swoją drużyną wszedł do Szarych Szeregów, obejmując hufiec „Mokotów Górny” (MG) w Chorągwi Warszawskiej. Razem z hufcem włączył się do akcji Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”, w której był komendantem Obwodu Mokotów Górny. Jako jeden z najwybitniejszych wykonawców tych akcji, za wyrysowanie największej liczby kotwic (znak Polski Walczącej) otrzymał od głównego komendanta „Wawra”, Aleksandra Kamińskiego, honorowy pseudonim „Kotwicki”. Uczestniczył także w akcji „N” (destrukcyjna propaganda w języku niemieckim przeciw Niemcom). W okresie maj – czerwiec 1942 r. odbył kurs instruktorski, tzw. „Szkołę za Lasem”, uzyskując stopień podharcmistrza. W listopadzie 1942 r., po reorganizacji Chorągwi Warszawskiej i utworzeniu Grup Szturmowych, został hufcowym hufca „Centrum” (CR), dowódcą Warszawskich Grup Szturmowych Szarych Szeregów i jednocześnie zastępcą por. Ryszarda Białousa („Jerzego”), dowódcy wojskowego Warszawskich Grup Szturmowych, czyli Oddziału Specjalnego (OS) „Jerzy”. W grudniu 1942 r. ukończył II turnus Zastępczego Kursu Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty ZWZ–AK, otrzymując w styczniu 1943 r. stopień kaprala podchorążego.
Od 1940 r. studiował w Państwowej Szkole Budowy Maszyn (dawna Państwowa Wyższa Szkoła Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda). Po jej ukończeniu w 1942 r. kontynuował studia na Wydziale Chemii Państwowej Wyższej Szkoły Technicznej (Technische Hochschule), tajnej Politechniki Warszawskiej.
Brał udział i dowodził w wielu akcjach bojowych: „Wieniec II” (jako dowódca patrolu, który wysadził przepust kolejowy pod Kraśnikiem), wykonanie wyroku śmierci na konfidencie gestapo Ludwiku Herbercie 16 stycznia 1943 r. (jako dowódca grupy) , „Bracka” (jako dowódca akcji), „Arsenał” (jako dowódca grupy „atak”, za wyróżnienie się w akcji otrzymał Krzyż Walecznych), „Schultz”, „Celestynów” (jako zastępca dowódcy akcji, za którą otrzymał Virtuti Militari), „Czarnocin” (jako dowódca akcji). 15 sierpnia 1943 r. otrzymał stopień harcmistrza i nominację na podporucznika rezerwy.
Poległ 20 sierpnia 1943 r. w ataku na strażnicę Grenzschutzu (posterunek niemieckiej straży granicznej) w Sieczychach koło Wyszkowa, uczestnicząc w akcji jako obserwator.
Uzdolniony, odznaczający się głębokim patriotyzmem, posiadający wrodzone cechy przywódcze oraz zdolności organizacyjne i wysokie walory etyczno-moralne, był ulubieńcem młodzieży harcerskiej, której przewodził. Zyskiwał wysokie oceny przełożonych. Prawdziwy przywódca młodzieży, wzorowy harcerz i odważny żołnierz. Jako uosobienie tych cech, stał się wzorem także dla młodzieży harcerskiej w okresie powojennym, czego dowodem są liczne drużyny i szczepy harcerskie w całej Polsce przyjmujące go za patrona.
Po jego śmierci oddział SS (Szarych Szeregów), wydzielony z warszawskich Grup Szturmowych, przyjął nazwę Baon SS „Zośka” rozkazem L.1/43 z dnia 1 września 1943 r. dowódcy Baonu „Jerzego” Ryszarda Białousa.
Pochowany w Kwaterze Batalionu “Zośka” na Cmentarzu Wojskowym w Warszawie (A20-6-23).
W 70. rocznicę powstania Szarych Szeregów odznaczony pośmiertnie przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2009 r.).