Bronisław Karol Hellwig “Bruno”, plutonowy, odznaczony VM V kl. I KW, urodził się 4 lipca 1920 r. w Warszawie, syn Bronisława i Hanny z domu Mazurkiewicz. Wraz ze swoim przyjacielem Zbigniewem Gęsickim „Junem” uczył się w ramach tajnych kompletów w Liceum Technicznym. Ukończył je w 1941 r. i rozpoczął prace na kolei.
Od początku okupacji niemieckiej związany z kołem żoliborskim organizacji samokształceniowej PET. Następnie działał w Organizacji Małego Sabotażu “Wawer”. W 1942 r. wraz z kolegami przeszedł do Grup Szturmowych Szarych Szeregów (Hufiec Centrum, drużyna CR-500). Od 1 sierpnia 1943 r. służył w Kedywie KG AK, jako żołnierz oddziału „Agat” (przeformowanego w „Pegaz” a następnie w „Batalion „Parasol”). Ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola”.
Jako kierowca brał udział większości akcji oddziału, m.in. w likwidacji Antona Hergla (3.12.1943 r.), Emila Brauna (13.12.1943) oraz Franza Kutschery (1.02.1944). Służył też podczas ataku na niemiecki pociąg pod Płochocinem (noc z 3 na 4.04.1944 r.) i podczas odbicia Benedykta Sylwestrowicza „Asa” ze Szpitala Jana Bożego (30.04.1944). Podczas nieudanej akcji „Stamm” (6.05.1944 r.) był kierowcą samochodu, którym pod ostrzałem wywiózł uczestników akcji. „Bruno” otrzymał wtedy bardzo ciężki postrzał w głowę. Dzięki wysiłkom lekarzy, którzy przeprowadzili trepanację czaszki na stole kuchennym i opiece narzeczonej Janiny Barbary Dygi „Oli” oraz Krystyny Gęsickiej „Krys” (siostry „Juna”), po dwóch miesiącach „Bruno” odzyskał niemal pełną sprawność i powrócił do służby.
Podczas Powstania Warszawskiego służył jako szef służby „moto” 1 kompanii Batalionu „Parasol”. 2 sierpnia 1944 r. otrzymał polecenie przyprowadzenia samochodów z ul. Czerniakowskiej do Śródmieścia. W trakcie wykonywania zadania został po raz kolejny dwukrotnie ciężko ranny. Umieszczony w szpitalu polowym nr 1 “Blaszanka” przy ul. Przemysłowej 19, następnie w szpitalu polowym przy ul. Wilanowskiej. Przed upadkiem Czerniakowa odnaleziony i uratowany przez przyszłą żonę Janinę. Wyszli z Warszawy z ludnością cywilną.
Zmarł niedługo po wojnie, 22 lipca 1945 r. w wyniku komplikacji, jakie wynikły podczas operacji usunięcia pocisku tkwiącego cały czas w głowie po akcji „Stamm”. Jest pochowany w kwaterze Batalionu „Parasol” na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A24, rząd 7, grób 20).
Był odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych oraz Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy.