Stanisław Deczkowski „Madejski”, sierżant, odznaczony KW, urodzony 26 lipca 1925 roku w Warszawie, syn Juliana (kierowcy, mechanika samochodowego w firmie Dziewulski i Lange) i Marii z domu Kapuścińskiej. W 1939 r. ukończył naukę w publicznej szkole powszechnej. Od 1936 r. należał do 42 WDH im. Franciszka Żwirki i Stanisława Wigury.
W konspiracji w Szarych Szeregach, od listopada 1942 r. członek drużyny Warszawskich Grup Szturmowych w hufcu Mokotów–Południe („PD”), dowodzonej przez Eugeniusza Koechera („Kołczan”). Uczestniczył w akcjach Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”. Od 1941 r. uczył się w Obowiązkowej Szkole Zawodowej Nr VII – szkole ogrodniczej (dawne Gimnazjum i Liceum Męskie im. Tadeusza Rejtana). 4 grudnia 1942 r. aresztowany w szkole wraz z bratem Zbigniewem przez tajniaków niemieckich, przetrzymywany na Pawiaku do 23 grudnia tr. Uwolniony, kontynuował działalność konspiracyjną. Brał udział w akcjach zbrojnych „Wilanów” i „T–U”. W czerwcu 1944 r. uczestniczył w szkoleniu wojskowym w „Bazie Leśnej” pod Wyszkowem.
W Powstaniu Warszawskim walczył na Woli i Starym Mieście jako żołnierz II plutonu „Alek” 2 kompanii „Rudy” batalionu „Zośka”. Brał m.in. udział w zdobyciu obozu przy ul. Gęsiej (tzw. „Gęsiówki”) 5 sierpnia 1944 r. jako celowniczy karabinu maszynowego. Trzykrotnie ranny. Poległ 28 sierpnia 1944 r. wraz z prawie całym plutonem „Sad” pod gruzami zbombardowanego budynku przy ul. Franciszkańskiej 12.
Był przedostatnim żołnierzem Batalionu ekshumowanym i przeniesionym do kwatery cmentarnej Batalionu „Zośka”, 28 marca 1950 r. (kwatera 20A-2-27). Jest to jednocześnie symboliczna mogiła sierż. pchor. Włodzimierza Chrobaka (zamordowanego w Wyszkowie po akcji „T–U”).
Młodszy brat Juliusza Bogdana, sierż. pchor. phm. „Laudańskiego”, w Powstaniu Warszawskim, również z 3 drużyny w II plutonie „Alek”, po wojnie absolwenta Uniwersytetu Warszawskiego, mgr. chemii, zmarłego 22 czerwca 1998 r. w Ciechocinku, pochowanego na Cmentarzu Wojskowym w Warszawie, w sąsiedniej kwaterze A–18.