Zygmunt Kaczyński „Wesoły” „Nosowicz IV”, urodził się 21 marca 1919 r. w Warszawie, s. Władysława i Heleny z Banasiewiczów. Uczył się w Prywatnym Męskim Gimnazjum i Liceum im. Bolesława Prusa przy ul. Jasnej 10, w latach okupacji naukę kontynuował na tajnych kompletach, w 1940 r. uzyskał maturę. Od 1929 r. członek ZHP, w 1938 r. uzyskał stopień podharcmistrza i został drużynowym 89. WDH im. Bolesława Prusa. We wrześniu 1939 r. brał udział w działaniach wojennego Pogotowia Harcerzy na terenie Warszawy.
W konspiracji od października 1939 r. w Szarych Szeregach. Od 30 września 1941 do lata 1942 r. komendant Hufca Ochota, następnie, po reorganizacji Szarych Szeregów i ich podziale na trzy grupy wiekowe od 3 listopada 1942 r. do 15 marca 1943 r. komendant „Bojowych Szkół” Hufca SR („Śródmieście”). Równocześnie od marca 1943 r. do lipca 1944 r. komendant Okręgu „Południe” w Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”. W grudniu 1942 r. ukończył Zastępczy Kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty, był w grupie m.in. z Janem Bytnarem „Rudym”, Tadeuszem Zawadzkim „Zośką” i Janem Wuttke „Czarnym Jasiem”. Podczas okupacji pracował jako akwizytor firmy „E. Wedel”, dzięki czemu często bywał w al. Szucha 25 – Komendzie Policji Bezpieczeństwa i Służby Bezpieczeństwa na Dystrykt Warszawski. Jego obserwacje przyczyniły się do poszerzenia wiedzy na temat struktury poszczególnych wydziałów, numerów pokojów przesłuchań, zdołał także pozyskać adresy niektórych funkcjonariuszy Policji Bezpieczeństwa. Po aresztowaniu nocą z 22 na 23 marca 1943 r. „Rudego” został zaangażowany przez Naczelnika Szarych Szeregów Floriana Marciniaka w przygotowania akcji odbicia Jana Bytnara z rąk Gestapo. 26 marca 1943 r. telefonem wykonanym z siedziby Gestapo nadał sygnał uruchamiający akcję „Meksyk II” („akcja pod Arsenałem”). W maju 1943 r. brał udział w przygotowaniach do odbicia Naczelnika Szarych Szeregów Floriana Marciniaka (akcja „Chicago”). Od wiosny 1943 roku, jako wywiadowca ściśle współpracował z Oddziałem do Zadań Specjalnych Kierownictwa Dywersji KG AK „Agat” („Pegaz” „Parasol”) w rozpracowywaniu funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Policji. Latem 1943 r. dzięki jego znajomościom i staraniom udało się uwolnić Tadeusza Zawadzkiego „Zośkę” z obozu pracy wychowawczej Policji Bezpieczeństwa przy ul. Gęsiej 24 w Warszawie („Gęsiówka”). 31 lipca 1943 r. na terenie Śródmieścia Północ uczestniczył w drugiej i zarazem ostatniej audycji megafonowej wykonanej siłami „Wawra”. W październiku 1943 r. przyczynił się do zwolnienia z Gestapo „Czarnego Jasia”, ujętego w łapance ulicznej i więzionego w al. Szucha.
Ciężko ranny 1 sierpnia 1944 r. w rejonie ul. Nowogrodzkiej. Pod koniec sierpnia ewakuowany w transporcie rannych do filii Szpitala Dzieciatka Jezus w Milanówku. Do końca okupacji niemieckiej przebywał na leczeniu w tamtejszej willi „Perełka”. W 1945 r. powrócił do Warszawy. Pracując zawodowo równocześnie ukończył studia ekonomiczne w Akademii Nauk Politycznych. W 1955 r. został członkiem PZPR i radnym Rady Narodowej m.st. Warszawy. W tym czasie zajmował kierownicze stanowiska w sektorze budownictwa miejskiego. W okresie od stycznia do lipca 1961 r. był dyrektorem Zjednoczenia Przedsiębiorstw Remontowo-Budowlanych Przemysłu Maszynowego „Budomasz” w Warszawie. W lipcu 1961 r. został wiceprzewodniczącym Rady Narodowej m.st. Warszawy. W latach 70. był prezesem Stołecznego Związku Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego i wiceprezesem Centralnego Związku Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego w Warszawie. Zaangażowany społecznie m.in. w harcerstwo. Zmarł 26 listopada 1984 r. w Warszawie.
Odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Walecznych, Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami, Krzyż Armii Krajowej, Warszawski Krzyż Powstańczy, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż „Za Zasługi dla ZHP”.