Zofia Krassowska, „Zosia Duża”, sanitariuszka, phm, odznaczona. dwukrotnie KW, urodziła się w dniu 26 lutego 1921 r. w Warszawie, córka Witolda (inżyniera technologa, aresztowanego 26 stycznia 1944 r. i w lutym tego roku zamordowanego na Pawiaku) i Anny z domu Dubino-Kniażyckiej. W 1938 r. ukończyła Prywatne Żeńskie Gimnazjum i Liceum Jadwigi Kowalczykówny i Jadwigi Jawurkówny, uzyskując świadectwo dojrzałości. Była bliską przyjaciółką Wandy Iwanowskiej, późniejszej żony Stanisława Leopolda („Rafała”), kierownika PET-u. Do PET-u należała od zimy 1939 r.
Jesienią 1939 r. opiekowała się rannymi żołnierzami w Szpitalu Ujazdowskim. W czasie okupacji w 1942 r. ukończyła Szkołę Położnych i rozpoczęła studia medyczne na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. W konspiracji jako sanitariuszka w Grupach Szturmowych Szarych Szeregów. Była organizatorką kobiecych służb pomocniczych, w tym szkolenia sanitarnego, a następnie wojskowego. Od czerwca 1943 r., po utworzeniu „Roli” (kryptonim służby sanitarnej Kierownictwa Dywersji KG AK), wchodziła w skład jej kierownictwa. Była odpowiedzialna za szkolenie sanitarne dziewcząt w batalionie „Zośka” oraz organizację zaplecza sanitarnego akcji bojowych, zapewnienie bezpieczeństwa i pomocy rannym. Pasja lekarska w połączeniu z wielkim poczuciem obowiązku i zdolnościami organizacyjnymi oraz umiejętność przyciągania ludzi zjednywały jej podwładnych i przełożonych.
W maju 1944 r. ukończyła II turnus Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola”, klasę dla dziewcząt, a w czerwcu tego roku odbyła przeszkolenie wojskowe w „Bazie Leśnej” pod Wyszkowem. Brała udział w akcji „Polowanie” oraz uczestniczyła w wykradaniu rannych ze szpitala Przemienienia Pańskiego po zamachu na Kutscherę. Przed Powstaniem Warszawskim została dowódcą plutonu żeńskiego „Oleńka” w batalionie „Zośka”.
W czasie Powstania Warszawskiego pełniła funkcję szeregowej sanitariuszki w II plutonie „Alek” 2 kompanii „Rudy” batalionu „Zośka”. Ciężko ranna w brzuch w czasie zdobywania „Gęsiówki” w dniu 5 sierpnia 1944 r. Spod ostrzału została wyniesiona przez Andrzeja Romockiego „Morro”, zmarła w szpitalu. Przewieziona do szpitala Wolskiego przy ul. Płockiej. Pochowana na Cmentarzu Powązkowskim Cywilnym (kwatera „za 332”).
Upamiętniona na Mogile Symbolicznej w Kwaterze Batalionu “Zośka” na Cmentarzu Wojskowym w Warszawie.